การเดินทางของหัวใจในวันหนึ่ง
มันพาฉันไปในที่ซึ่งไม่อาจคาดหมาย
มันพาฉันไปหา “ฉัน”อีกคนที่เดียวดาย
เป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายที่รอวันได้มาพบเจอกัน
เราเติมเต็มช่วงเวลานั้นทั้งความสุข
ทั้งความทุกข์ความเศร้าและความฝัน
ชิ้นส่วนต่างๆ เริ่มประกอบเป็นความผูกพัน
ฉันคนนี้ และ “ฉัน”คนนั้น รวมเป็นฉันคนเดียว
การเดินทางของหัวใจในวันนั้น
มันเกินความคาดฝันที่ได้ตั้งใจไว้
มันทำให้ได้รู้จักกับความสุขใจ
ให้ได้รู้ว่ายังมี “ฉัน” อีกคน
มาวันนี้มีเพียงแค่คำว่า “เรา”
กับคำว่า “เหงา” เมื่อต้องจากกันอีกหน
และคำว่า “รอ” ที่จะเจอที่ต้องอดทน
ที่เราต้องผ่านพ้นมันไปด้วยกัน
การเดินทางของหัวใจในวันนี้
มันยังมีเรื่องค้างคาให้ใจเศร้า
เพราะเรื่องราวที่เกิดระหว่างเรา
เรื่องวันเหงาๆ ของคนสองคน
ถ้าจะย้อนเวลากลับไปได้อีกสักครั้ง
อยากรู้ว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงมันไหม
แต่ไม่ว่าวันหน้าเราจะเป็นเช่นไร
ฉันก็จะขอเก็บเธอไว้ในใจเช่นเดิม.
The story of my heart…I remembered
It took me to an unexpected fascinating journey
It took me to another lonely dearly “me”
Like a missing piece which I’ve been waiting for so long.
We fulfilled each other with all our happiness,
Our dreams, our hopes, our life and even sadness.
Piece by piece, day by day and in that moment, we bonded
And that moment we were melting into “one”
The story of my heart…I still remember
It took me beyond my expectation.
It took me to a place where I found my consolation.
Now that I found you; my dear, my other half, my soul savior.
I wish we should linger on our seconds, our minutes, our hours,
and our moment any longer…
Before the ridiculous wheel of fortune separate us in vain.
Until the two sorrowful spirits reunite once again.
The story of my heart… I shall remember.
There is such a sweet and bitter beautiful memory.
There was about two souls that’s left behind and lonely.
They finally found, they passionately bonded and then
they voluntary divided in agony.
Now I curiously wonder…
What if you could turn back the time and changed the story.
Would you like to change it or leave it certainly?
Whatever our future may hold…
I will always remember you, forever.
Yosita Anita V.
PS. I first wrote this poem in Thai only but then after the request and the inspiration from reading 'The Broken Wings' by Kahlil Gibran, I wrote the English version
มันพาฉันไปในที่ซึ่งไม่อาจคาดหมาย
มันพาฉันไปหา “ฉัน”อีกคนที่เดียวดาย
เป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายที่รอวันได้มาพบเจอกัน
เราเติมเต็มช่วงเวลานั้นทั้งความสุข
ทั้งความทุกข์ความเศร้าและความฝัน
ชิ้นส่วนต่างๆ เริ่มประกอบเป็นความผูกพัน
ฉันคนนี้ และ “ฉัน”คนนั้น รวมเป็นฉันคนเดียว
การเดินทางของหัวใจในวันนั้น
มันเกินความคาดฝันที่ได้ตั้งใจไว้
มันทำให้ได้รู้จักกับความสุขใจ
ให้ได้รู้ว่ายังมี “ฉัน” อีกคน
มาวันนี้มีเพียงแค่คำว่า “เรา”
กับคำว่า “เหงา” เมื่อต้องจากกันอีกหน
และคำว่า “รอ” ที่จะเจอที่ต้องอดทน
ที่เราต้องผ่านพ้นมันไปด้วยกัน
การเดินทางของหัวใจในวันนี้
มันยังมีเรื่องค้างคาให้ใจเศร้า
เพราะเรื่องราวที่เกิดระหว่างเรา
เรื่องวันเหงาๆ ของคนสองคน
ถ้าจะย้อนเวลากลับไปได้อีกสักครั้ง
อยากรู้ว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงมันไหม
แต่ไม่ว่าวันหน้าเราจะเป็นเช่นไร
ฉันก็จะขอเก็บเธอไว้ในใจเช่นเดิม.
The story of my heart…I remembered
It took me to an unexpected fascinating journey
It took me to another lonely dearly “me”
Like a missing piece which I’ve been waiting for so long.
We fulfilled each other with all our happiness,
Our dreams, our hopes, our life and even sadness.
Piece by piece, day by day and in that moment, we bonded
And that moment we were melting into “one”
The story of my heart…I still remember
It took me beyond my expectation.
It took me to a place where I found my consolation.
Now that I found you; my dear, my other half, my soul savior.
I wish we should linger on our seconds, our minutes, our hours,
and our moment any longer…
Before the ridiculous wheel of fortune separate us in vain.
Until the two sorrowful spirits reunite once again.
The story of my heart… I shall remember.
There is such a sweet and bitter beautiful memory.
There was about two souls that’s left behind and lonely.
They finally found, they passionately bonded and then
they voluntary divided in agony.
Now I curiously wonder…
What if you could turn back the time and changed the story.
Would you like to change it or leave it certainly?
Whatever our future may hold…
I will always remember you, forever.
Yosita Anita V.
PS. I first wrote this poem in Thai only but then after the request and the inspiration from reading 'The Broken Wings' by Kahlil Gibran, I wrote the English version
Comments
Post a Comment